De eenhandige backhand is lang beschouwd als de meest elegante slag in het tennis. Naar de top gebracht door legendes als Federer, Tsitsipas of Wawrinka, lijkt hij echter geleidelijk aan terrein te verliezen aan de effectiviteit van de tweehandige backhand.

De zoektocht naar maximale stabiliteit

Het moderne tennis wordt gekenmerkt door een constante toename van de balsnelheid. Tegenover steeds zwaardere slagen biedt de tweehandige backhand superieure stabiliteit. De niet-dominante hand fungeert als gids en steun, waardoor de kracht van de tegenstander beter kan worden opgevangen. In een sport waarin verdediging cruciaal is geworden, is de degelijkheid van een tweehandige backhand een voordeel dat weinig spelers zich kunnen veroorloven te negeren.

De uitdaging van hoge ballen en topspin

De evolutie van het spel op gravel en het massale gebruik van topspin hebben het leven van de liefhebbers van de eenhandige backhand moeilijk gemaakt. Het is fysiek uitputtend en technisch complex om een bal die zich boven de schouder bevindt met slechts één arm te slaan. Spelers als Rafael Nadal hebben bewezen dat ze door deze zone te bestoken zelfs de beste eenhandige backhands kunnen neutraliseren. Met twee handen is de ideale raakzone veel groter, wat het controleren van hoge banen vergemakkelijkt.

Servicesnelheid en de return

Met services die regelmatig de 200 km/u overschrijden, is de reactietijd bij de return minimaal. De tweehandige backhand maakt een kortere en compactere beweging mogelijk, ideaal om de bal te blokken en te profiteren van de snelheid van de tegenstander. Bij een eenhandige backhand is de voorbereiding vaak langer, waardoor de speler het risico loopt om op snelheid te worden geklopt bij de krachtigste opslagen van het professionele circuit.

Een opleiding gericht op effectiviteit

Tegenwoordig geven de meeste trainingscentra vanaf jonge leeftijd de voorkeur aan de tweehandige backhand. Het is gemakkelijker te leren voor kinderen die kracht in de onderarm missen en garandeert snellere resultaten in competities. De eenhandige backhand is een uitzondering geworden, een vaak esthetische keuze die een kolossale technische investering vereist om effectief te zijn op hoog niveau.

Conclusie

Hoewel de eenhandige backhand waarschijnlijk nooit helemaal zal verdwijnen dankzij zijn veelzijdigheid in de slice en zijn visuele schoonheid, is het een niche-wapen geworden. In een tenniswereld die steeds fysieker en sneller wordt, lijken de veiligheid en de kracht van de tweehandige backhand het definitief te hebben gewonnen van het classicisme van weleer.